غروب

از صبح عینک آفتابی زده‌ام و توی خانه لولیده‌ام. یکشنبه است و آخر هفته‌ها بزرگترین تصمیمم این است که صبحانه یک تخم‌مرغ بخورم یا دوتا. امروز یکی خوردم. ولی دیروز دوتا. همین تفاوت مهم امروز با دیروز است، و اینکه امروز از خانه بیرون نرفته‌ام. کتابم را تمام کردم. «ماجراهای پرنده کوکی» (؟) موراکامی را خواندم. الآن ناراحت هستم که کتاب تمام شده. داستان مردی ۳۰ ساله بود که از کارش استعفا داده و علاف است و با زنش زندگی می‌کند. شاید همین بود که جذبم کرد. من هم از آوریل تا نوامبر در همین حالت بیکار بودم و ۳۰ ساله بودم واصلاً هم یادم نیست چکار کردم. فقط می‌دانم که توی آن هشت ماه یک فقره متارکه توی پرونده‌ام دارم. از اول قرار بود یک سال استراحت کنم. استراحت هم کردم، ولی خب هشت ماه بعدش پولهایم ته کشید و شروع به کار کردم در صنعت نفت و گاز. صنعتی که علاقه خاصی به آن ندارم اما در ۲۳ سالگی یکی از اساتید دانشگاه گفت این زمینه خوبی است و من آنرا برای فوق‌لیسانس انتخاب کردم و ادامه دادم و الآن کارمند این صنعت هستم. معنی خاصی ندارد؛ صنعت نفت و گاز. می‌توانست صنعت نشت و جاز باشد و باز هم برای من فرقی نمی‌کرد. من میز خودم را دارم و روی میزم تعدادی گزارش است که آنها را می‌خوانم و بعد ساعت پنج می‌شود و زنگ مزرعه را می‌زنند و من برمی‌گردم خانه و کتاب می‌خوانم و آشپزی می‌کنم. بعد یک فیلم هنری اثر ژان لوک گدار می‌بینم و فکر می‌کنم اگر من هم زنم قدر آنا کارینا «همه چی تمام» و «بنز» بود حتماً هنرمند بزرگی می‌شدم. بعد فیلم پورن مورد علاقه‌ام را می‌بینم و خودم را می‌مالانم و بعد دوباره هشت صبح می‌شود و خورشیدِ علاف که کاری جز طلوع و غروب ندارد با اصرار اشعه‌هایش را از لای پرده‌های کلفت خانه‌ام می‌چپاند تو. خورشید مهمان خانه‌های ماست ولی آمدنش لبخند به همراه ندارد. مثل آمدن موهای سفید که مهمان ناخوانده‌اند. روزها یک ساعت -از دو تا سه بعدازظهر- توی آینه توالت شرکت دنبالشان می‌گردم. تا الآن دو تا دارم ولی اگر قرار باشد در ۳۱ سالگی به آقای «سپید موی زرد دندان» تبدیل بشوم چه کار کنم؟ این چیزها را از قبل روی پیشانی آدم نوشته‌اند و تغییرناپذیرند. مثل خورشید که همه چیزش معلوم است: ساعت طلوع، ساعت غروب، ساعت خورشید گرفتگی، تا ۳۰ سال آینده همه چیزش معلوم است. بعد از آن هم که نفت و گاز دنیا تمام می‌شود و هم من بیکار می‌شوم و هم شما تا آن موقع از آلودگی هوا مرده‌اید و دنیا و اخبار و عمامه، همگی با هم تمام می‌شوند و دیگر تکرار کسالت‌بار طلوع و غروب خورشید هم بی‌مورد می‌شود. همه چیزِ آدم هم از روی برنامه است.

توی هشت ماه بیکاریم، روزها تنهایی می‌رفتم پارک لب دریا و روی نیمکت چُرت می‌زدم. حتی یک بار کفش‌هایم را هم در آوردم. البته زیر سرم نگذاشتم. ولی شاید باید کفشهایم را هم زیر سرم می‌گذاشتم و یک کیسه نایلون راهراه آبی و سفید را هم بغل می‌کردم. مثل آدمهایی که بعد از ظهر در میادین و بلوارهای تهران می‌خوابند. الآن می‌خواستم بنویسم «من یک تکه از وجودم را آنجا جا گذاشتم،» ولی به مخاطب رحم کردم تا توی مانیتورش تگری نزند. احتمالاً مخاطب بعد از تگری و چند تا نفس منقطع، بدو بدو می‌رود توی آشپزخانه و یک چاقوی گنده دو-بچه را از توی کشو در می‌آورد و با اولین پرواز خودش را می‌رساند به من و با ضربات پی در پی یک «علاف افسرده» را به هلاکت می‌رساند. اما من خودم خطوط قرمز را می‌شناسم و برای جلوگیری از این سناریو، آن جمله تهوع را ننوشتم. شما هم به خواندن ادامه بده و حضور نامحسوس مرا به عنوان یک واقعیت قبول کن. خودم هم قبول کرده‌ام و برای همین حضورم و بی‌انگیزگی‌ام دیگر اذیتم نمی‌کنند. بخشی از من هستند، و وقتی عینک آفتابی می‌زنم حتی خیلی راحت هم بهشان نگاه می‌کنم و به زندگیم ادامه می‌دهم.

هر روز یک عالمه فیش دم خانه می‌آید. همه آنها را باید پرداخت کنم. همه‌شان توی کیفم هستند. هر روز صبح می‌خواهم بروم بانک پرداخت کنم. هنوز اینترنت ندارم که اینترنتی پرداخت کنم. هفته پیش آمدم اینترنت بگیرم. اما «کردیت چکم» رد شد. می‌دانم چرا. چون دوهزار دلار بدهی روی کارت اعتباری کانادایم دارم و هنوز پرداخت نکرده‌ام. بزودی پرداخت می‌کنم. مشکل مالی ندارم ولی سخت است. کارهای اداری، منتقل کردن پول، پرداخت قبوض، پیدا کردن شناسه‌ها و رمزهای عبور، همه‌شان سخت است. گاهی غیرممکن هستند. نمی‌توانم. باید یک کاردار بگیرم، یک مباشر بگیرم. مثل رمان‌های روسی. اموراتم را بسپرم دستش و خودم را توی عمارت اربابی زندانی کنم -توی اتاقی که با پرده‌هایم ضخیم مخمل زرشکی از هجوم نور در امان می‌ماند. ولی نمی‌شود. من همینطور توی این توری که کاپیتالیستها برایمان چیده‌اند هی بیشتر گره می‌خورم و الآن یک آدم «بی‌اعتبارم» در این جامعه. لابد دیگر بهم وام نمی‌دهند و نمی‌توانم خانه بخرم. ولی آنها کور خوانده‌اند. چون من بعد از این چند سالِ بین ۳۰ تا ۳۵ سالگی دیگر نیاز به خانه نخواهم داشت. چون همسر بعدیم دختر یکی از «میلیونر قدیمیای لندنه، از اینایی که همون اول انقلاب جمع کردن اومدن اینور.» و من شاهزاده الاغ‌سواری هستم که صبح روز آشنایی با دختر میلیونر، توی آینه چند چَک به خودم می‌زنم، به خودم می‌آیم، لبخند می‌زنم، سوار اتوبوس می‌شوم، می‌روم سر قرار و اینقدر نمک می‌ریزم که دختر میلیونر همانجا لنگهایش را هوا می‌کند و پدرِ میلیونرش ما را به آپارتمان نقلی‌مان می‌فرستد. این آپارتمان همه چیز دارد. در این آپارتمان هفته‌ها هفت روز نیستند؛ هفته‌ها دو روز هستند: شنبه و یکشنبه و هی همینجور شنبه و یکشنبه پشت سر هم می‌آیند. همسرم چون از این شرایط حوصله‌اش سر می‌رود خیلی زود می‌میرد و من می‌مانم و آپارتمان نقلی‌ام و هفته‌های دو روزه.

خب، یواش یواش آفتاب در حال غروب است و بهتر است عینک آفتابی‌ام را در بیاورم و لیوانی دیگر چایی گیاهی بخورم تا سلامتی‌ام حفظ بشود.